Lifestyle

Marianne verteld over ‘het alleenstaand moederschap’

Het is niet altijd even makkelijk om een kindje op te voeden, en al helemaal niet als je het alleen doet zonder partner. In de afgelopen maanden heb ik zelf gemerkt hoe het is om er soms alleen voor te staan. Mijn man is 2 weken weg per maand, maar natuurlijk heb ik altijd hulp en is mijn man er wel als mentale steun. Zo ben ik dus erg benieuwd geworden hoe het is als je er bewust voor kiest om een kindje alleen op te voeden, en welke struggles daarbij komen kijken.Via de 9m9m campagne van Noppies waar ik vorig jaar en dit jaar aan mee heb gewerkt ontmoette ik Marianne Dijkstra. Trotse mama van Luc en deze power vrouw heeft er bewust voor gekozen het helemaal alleen te doen! daarom heb ik haar gevraagd of ze wat meer kon vertellen over haar zelf en hoe ze het allemaal aanpakt.

 

Even voorstellen! 

Hi! Ik ben Marianne, 38 jaar ik woon al jaren in Alkmaar lekker dichtbij familie en vrienden, trotse mama van Luc en op dit moment ben ik op zoek naar een leuke baan.

 

 

 

 

Wat is de reden geweest dat je besloten hebt om een kindje alleen op te voeden?

Ik heb van mijn 20 t/m mijn 34e een relatie gehad met mijn ex man die uiteindelijk kinderen niet zag zitten. Ik heb mijzelf toen een jaar gegund om te kijken of er een leuke man op mijn pad zou komen met wie het dus danig zou klikken dat ik met hem een kindje zou willen. Die kwam ook op mijn pad, maar uiteindelijk wilde hij ook geen kindje. Toen heb ik zelf voor mijn kinderwens gekozen en mij op 37 jarige leeftijd op de KID*-wachtlijst (*Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad ) van Rijnstate ingeschreven. 

Na 3 maanden op de wachtlijst werd ik gebeld door Rijnstate voor de intake. Zij kijken dan of je geschikt bent om in aanmerking te komen voor KID. Gelukkig was ik dat en na weer 3 maanden werd ik opgeroepen om een donor uit te zoeken. Op diezelfde afspraak werd ik gevraagd mee te doen aan een onderzoek waarbij je of op de reguliere manier geïnsemineerd werd (ICI: 1 rietje direct na de baarmoedermond ingebracht) of via IUI (2 rietjes met beste zaad hoog in de baarmoeder ingebracht). Je werd hiervoor blind ingedeeld en ik werd ingedeeld voor IUI.

 

 

Heb je zelf de donor gekozen?

Ja, de donor uitkiezen kon je doen vanuit een map met allemaal donoren. Op elk a4-tje stond hoe oud de donor was, zijn postuur, zijn etnische afkomst, lengte, haarkleur, haartextuur, kleur ogen, welk beroep, opleidingsniveau en welke interesses hij heeft. Ik heb iemand gekozen die het meest op die kenmerken op mij leek zodat de herkenning het grootst tussen mij en mijn kindje zou zijn. Tevens moest ik 2 reserves kiezen, mocht de donor niet beschikbaar meer zijn of geen match uiteindelijk met mij (bijvoorbeeld als ik na 6 pogingen nog niet zwanger zou zijn) De eerstvolgende eisprong zou ik dan geïnsemineerd worden en dat bleek 3 dagen later al op 5 mei.

 

 

Ben je van plan het ooit aan Luc te vertellen wie zijn vader is?

Gelukkig kan je in Nederland niet anoniem doneren in de zin dat Luc op zijn 16e via stichting donorgegevens de persoonsgegevens van de andere helft van zijn DNA kan opvragen. Ik zal er nooit een geheim van maken hoe het komt dat wij met zijn tweeën (voorlopig) zijn en op 5 mei zullen wij dan ook vieren dat de donor het mogelijk heeft gemaakt dat hij mijn kindje is geworden en ik zijn moeder.

En soms mis ik weleens een partner om mee te sparren of om tegen aan te leunen als het zwaar is. Vooral ‘s avonds even de dag doornemen is wel erg fijn of dan de mogelijkheid te hebben de zorg even over te laten aan je partner zodat je echt even tot jezelf kan komen zou gewaardeerd worden. Ook mis ik een ouder voor Luc. Het lijkt mij zo fijn als er iemand net zo dichtbij hem zou staan en alles met hetzelfde gevoel zou ervaren naar hem toe zoals ik dat heb

 

Hoe is het nu om moeder te zijn? 

Ik ben onwijs veranderd in de zin dat ik nooit meer alleen voor mezelf denk. Bij alles houd ik rekening met Luc. Ik ben nog steeds dezelfde vrolijke ik, maar een bepaalde onbezorgdheid is blijvend weg en dat is een rare gewaarwording. Mijn zwangerschap en het moederschap zijn kort gezegd zwaar maar het is geweldig. Het is absoluut het mooiste en meest zingevende wat ik mee mag maken. Ultieme dankbaarheid dat ik dit mag ervaren. Ik voel mij belangrijker en meer toedoend dan ooit omdat je natuurlijk een belangrijk persoon bent voor je kind.

 

 

 

 

 Wat waren je verwachtingen over het alleenstaand moederschap

Ik weet niet of ik heel specifiek verwachtingen had over het alleenstaand moederschap, meer over het moederschap zelf. Ik had verwacht dat het zwaar zou kunnen worden, maar toch is het anders dan je van tevoren kunt bedenken. Ik moest, ondanks dat ik dacht een geboren moeder te zijn, wel groeien in die rol. Ik ben niet echt onzeker geweest, maar toch waren er genoeg zaken die ik niet wist of nooit bij stil gestaan heb. Ik denk in de zin van alleenstaand dat ik heel veel mazzel heb dat iedereen dat weet en wilt helpen en ook onwijs geholpen heeft. Er zijn denk ik genoeg moeders die die hulp ook zouden kunnen gebruiken, maar waar die hulp niet aangeboden wordt omdat ze een partner hebben (niet rekening houdend dat die wellicht veel werkt of überhaupt de vaderrol misschien niet op zich neemt).

Zelf heb ik behulpzame familie,vrienden en een te gekke buurvrouw om mij heen. De eerste paar weken had ik dat ook echt nodig, omdat Luc geboren is met een darmafwijking en ik last had van urineretentie. Er kwam daardoor zoveel op mij af en na een zware bevalling, dat het echt een paar weken duurde voordat ik enigszins weer een beetje mezelf voelde. Zij hebben met raad en daad (de lekkerste gerechten, het willen wiegen van Luc, het babbeltje, het afwasje of de vuilnis buiten zetten etc.) mij door die moeilijke eerste weken geloodst.

 

 

Nog een paar tips voor Alleen staande moeders! 

Accepteer hulp als het je aangeboden wordt. Zelfs de kleine dingen zijn al fijn als die uit handen worden genomen zodat je echt een goede relaxte moeder kan zijn. En accepteer! In de ruimste zin; niks loopt zoals je van tevoren kan bedenken, stel dus ook geen hoge eisen en accepteer een “go with the flow” mentaliteit naar jezelf toe in de situaties die je tegen komt! 

 

 

‘ Waar een wil is is een weg ‘

 

 

 

Ben je nu benieuwd geworden naar het leven van Marianne? Je kunt haar volgen via deze link:
Moederzonderpartner
 

Liefs Marianne en Heike! 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *